جلسه حلقه وبلاگ های رادیو جوانی بعد از ظهر پنج شنبه (17 آبان 86) در فرهنگسرای مدرسه برگزار می شود.
دستور جلسه : در این جلسه ضمن آشنایی با اعضای جدید گزارشی از روند امور انجام شده و تصویب اساسنامه به آگاهی حاضران خواهد رسید . سپس از ۳ وبلاگ منتخب رادیو جوانی تقدیر خواهد شد و در نهایت درباره انتخابات هیئت مدیره بحث و تبادل نظر میشود .
نشانی فرهنگسرای مدرسه :
تهران - خیابان دکتر شریعتی - نرسیده به پل سیدخندان - پارک هلال احمر (داخل پارک) - فرهنگسرای مدرسه - سالن اجتماعات .
ساعت ۱۴ منتظر شماییم . برای کسب اطلاعات بیشتر با ۲۲۱۶۷۷۸۳ راوبط عمومی رادیو جوان تماس بگیرید .
حالا کلمه هست،قلم هست،عشق هست.اندوه-که فراوان-است.
تو نیستی...!
حالا همه شاعر شده ایم.همه کسانی که از کنار یک بیت شعر تو رد شده اند.حالا به سرمان زد مثنوی بسراییم همه اش پر از غم،همه اش پر از اندوه پر از درد.
حالا همه خاطرات کم رنگمان پر رنگ شده،همه دنبال خاطراتی با قیصریم.ما چقدر از تو خاطره داریم عزیز!از اینکه از درد راحت شده ای ،شادی کودکانه ای زیر پوستم می دود اما غم دوباره سراغم ما آید...
خاطرات بوی خنده می دهند،تعریف که می شنوند این گریه بی دلیل خودش را می اندازد وسط خنده،با گریه و خنده آغشته می شود!
این روزها همه شاعر شده ایم حتی کسانی که یک خط شعر ننوشته اند این یعنی تکثیر کلمه عاشقانه "ناگهان". (جلیل اکبری صحت)
دیشب او بار بست و ما مردیم او قفس را شکست و ما مردیم
مرگ در تار و پود ما جاریست آری آن مرد هست و ما مردیم
....عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی باد خواهد برد باری
روی میز خالیه من صفحه ی باز حوادث
در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری
و قاف حرف آخر عشق است آنجا که نام کوچک قیصر آغاز می شود...
قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام!!
(سروده دکتر قیصر امین پور)
باورم نمی شود،کی کسی شنیده است زیر خاک گم شوند قله های استوار
سلام اما نه همان سلام همیشگی....
خیلی سعی کردم تیوی این پست مطلبی ازخودم هم بنویسم ولی هر بار که قلم به دست می گرفتم سدی شبیه یک بغض مانع نوشتنم میشد...شاید معصومیت نگاه آیه دختر او،شاید اشک شاگردان و دوستان او و شاید نشنیدن صدای او تا ابد دلیل آن باشد...
شاید آوردن عبارتی مثل "او از درد راحت شد" بهانه ای برای تسلی ما باشد.ولی حیف بود....صد حیف...
سحر تفرشی
